Di o refrán que rectificar é de sabios, aínda que cando a metedura de pata non se asume e recórrese á escusa do lapsus ou a corrección de erros, a suposta sabedoría transfórmase en ousadía e ata en burla. Erros de cálculo houbo e moitos na curta historia da democracia española, como a crenza de Adolfo Suárez de que el só podería afrontar unha transición tan complicada, como Felipe González cando anunciou o seu rexeitamento ao ingreso na Otan ou como José María Aznar cando se sumou a un sinistro cuarteto das Azores que ía desencadear unha guerra e unha contraofensiva terrorista. Agora Rodríguez Zapatero, como bo continuador da tradición dos presidentes de Goberno, parece disposto a facer do gazapo a súa bandeira, aínda a risco de sacar de quicio aos cargos, simpatizantes e votantes do seu partido.
A rectificación do último decreto que prohibía aos concellos a petición de créditos só un día despois da súa publicación e a súa xustificación como un mera fe de erros é un síntoma de que máis que a ortografía o que falla é a gramática. Agora ben, o recibimento de onte dos senadores populares ao presidente ao berro de “Zapatero dimisión” serve como exemplo de que a histeria colectiva tamén é culpable de que se estea a escribir con liñas tortas.